บทเกริ่น {กึ่งบรรยาย} เล็กๆน้อยๆ : อีกแล้วสินะ

วันนี้ก็เป็นวันนึงที่เหมือนๆเคย
ฝนพรำๆ เบาๆ เฉื่อยๆ แฉะๆ บรรยากาศนอยๆ เนือยๆ {ไม้ยามกเยอะไปไหน}
{เอ่อ...อ๊ะแฮ่ม คุณครับเค๊าเรียกว่า "ไม้ยมก" -*-}
ต่อๆ แสงแรกที่ปรากฎยังคงไม่ใช่แสงแดด
หากแต่เป็นแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมัน {เห้ยนี่เมิงนอนอยู่เถียงนาเรอะ}
ป่าวหรอก เป็นแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันที่อยู่ในทีวีอ่านะ {อ๋ออออ...}
ไม่ทราบว่าเปิดดูอะไรครับเนี่ย มีตะเกียงน้ำมันด้วย
แต่ก็ช่างเถอะ...เราอย่าไปสนใจเรื่องนี้เลย
ต่อละกัน,,,
พระเอกเรายังคงงัวเงียอยู่เลย
และเหมือนๆเคย สิ่งแรกที่เค๊ามักจะทำ คือการหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา
ครับ เวลาตอนนี้ก็ ตี 5 แล้ว ชีวิตวัยรุ่นอย่างเราๆเวลาแบบนี้มันช่างเช้านัก
เสียงทีวีที่เปิดอยู่ มันก็ช่างรบกวนจิตใจซะจริงๆ
ด้วยความง่วง เลยหยิบรีโมตขึ้นมาแล้วก็จัดการปิดทีวีซะ
แต่ก็ไม่ทันไร ในขณะที่จะนอนต่อนั้น เสียงทีวีก็ดังขึ้น
และเมื่อพระเอกลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าทีวีเปิดอีกแล้ว {อ้าวววว}
โดยไม่ได้ทันคิดอะไร พระเอกก็หยิบรีโมตขึ้นมาปิดอีก
ครับ พระเอกก็หลับตาแล้วก็กำลังจานอนต่อนั่นแหละ
แต่ก็นะไม่ทันไรอีกนั่นแหละ เสียงทีวีก็ดังขึ้นอีกครั้ง {อ้าวเห้ยยย เอาแล้วงัยๆ}
และในขณะที่พระเอกจาหยิบรีโมตอีกครั้ง
มันก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น {จนได้สินะ อย่าบอกนะว่าเป็น...}

*******************************************

ตัดเข้าสู่เหตุการณ์ไม่คาดฝัน : เอ๊ะมันยังงัย

ติ่มซัม : ปั้นนนนนนน

ข้าวปั้น : ห๊ะ!!! {อุทานพร้อมกับทำหน้าตกใจ}

ติ่มซัม : จามาตกใจทำไมเนี๊ย แล้วเลิกปิดทีวีซักทีได้มั๊ยคะ คนจาดูนะ!!

ข้าวปั้น : ห๊ะ {จาห๊ะอะไรนักหนาหนิ/ยังคงทำหน้างงๆ}

ติ่มซัม : ไปนอนต่อเลยนะ ไม่อยากคุยกะคนพูดไม่รู้เรื่อง {แล้วเจ๊จายิ้มทำไมครับ}

ข้าวปั้น : {พยักหน้า แล้วก็พลิกตัวเพื่อจานอนต่อ}

ติ่มซัม : เดี๋ยวก่อนนะ ปั้นๆ

ข้าวปั้น : {หันกลับมาและพูดว่า...}

ข้าวปั้น : อะไรหลอ?

ติ่มซัม : ปั้นดู...โทรม นะ {เจ๊แกจ้องน่าดูเลย ช่างสังเกตุจริง}

ข้าวปั้น : แต่ติ่มซัม ดู สวย นะ {แล้วก็หันกลับไปนอนต่อ}

ติ่มซัม : ^_^ {ทิ้งให้นางเอกเรานอนยิ้มคนเดียว}

~

คนแต่ง : เห้ยยยยยย หยุด หยุด หยุด ขอแทรกนิดนึง
 
คนแต่ง : ไม่ทราบว่าคุณติ่มซัมจายิ้มไปถึงไหนครับเนี่ย?

ติ่มซัม : อ่าว...ทำไมล่ะ อิจฉาเค๊าล่ะซี่ อิอิ

คนแต่ง : ก็ ก็ ก็...ป๊าวววว!!

ติ่มซัม : เหอะ เหอะ

คนแต่ง : แล้วนี่มันอะไรยังไงกัน ทำไมถึงได้มานอนห้องเดียวกัน แบบนี้มัน...

ติ่มซัม : นี่ๆ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าเพิ่งคิดอะไรแบบนั้น

ติ่มซัม : ก็เมื่อคืนปั้นมาอ่านหนังสือเป็นเพื่อนเค๊า พรุ่งนี้มีสอบ

คนแต่ง : แล้วนี่สรุปว่าเป็นเพื่อนกันหรอกหลอ?

ติ่มซัม : โอ้ย กวน...

คนแต่ง : อ่ะๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ล้อเล่นหรอกน่าา หะ หะ

คนแต่ง : เอ่อนี่ถามหน่อย

ติ่มซัม : ว่า?

คนแต่ง : ปั้นมันไปทำอะไรมาถึงได้โทรม เอ๊ะๆ ไปทำไรกันมา...

ติ่มซัม : เห้ย หยุดเลยนะ ปั้นมันอ่านหนังสือดึก ก็ต้องโทรมสิ แล้วเค๊าก็นอนเร็วด้วย

คนแต่ง : อันหลังเค๊าไม่ได้ถามน๊า ตอบซะเยอะเชียว ร้อนตัวจริงๆ หุหุ

ติ่มซัม : -*-

คนแต่ง : อ่ะ อ่ะ อ่ะ ไม่กวนดีกว่า ทำไรก็ไปทำต่อเถอะจ้ะ

*******************************************

ครับเรื่องราวก็เป็นแบบที่ได้อ่านกันไปนั่นแหละครับ
แหมไอ้ตอนแรกที่บอกว่ามีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ไอ้เราก็นึกว่าพระเอกมันเจอผี
เล่นเอาซะตกอก ตกใจหมด หะ หะ
ก็นะ คือว่า 2 คนนี้เค๊ามาอ่านหนังสือสอบด้วยกัน {ณ ห้องนางเอก}
สอบช้ากว่าชาวบ้านเค๊าหน่อย
ทำไงได้ล่ะ ก็มันเป็นสอบนอกตารางนี่นา
นางเอกอ่านจบไปหลายรอบแล้วก็เลยแค่อ่านทวนๆแล้วไปนอน
ส่วนพระเอกก็ตามสเต็ปยังไม่ได้อ่าน เลยอ่านจนเกือบตี 3 นู่น ถึงได้เข้านอน
พอตื่นมา ด้วยความไม่ชินอ่านะ
พี่แกเลยตกใจซะ {เข้าใจความรู้สึกๆ 55+}
ก็หวังว่าจาสอบกันได้ทั้ง 2 คน คนหลังนี่ต้องลุ้นหนักหน่อยนะ หะ หะ
ตอนนี้สั้นไปหน่อยก็อย่าว่ากันล่ะ {มันสั้นอยู่เรอะ}

ส่วนประโยคที่ว่า ...

ข้าวปั้น : ปั้นดู...โทรม นะ

ติ่มซัม : แต่ติ่มซัม ดู สวย นะ

ประโยคนี้ขอยืมมาจาก สไป๊เดอร์แมนภาคแรก
ดัดแปลงเล็กน้อย ไม่ว่ากันนะ แหะๆ


ป.ล. เอ้อ...เกือบลืม สมัยนี้คงไม่แปลกที่หนุ่มสาวจะนอนด้วยกัน
นั่นมันก็เรื่องนึง ส่วนตัวผมก็ว่าธรรมดานะ
ก็อย่าไปคิดไรมากครับ พระเอกนางเอกไม่ได้ทำอะไรเสียหาย
ถ้าทำค่อยเอามาเล่าให้กันอ่านอีกที 55+
ไม่ใช่ละๆ
ตอนนี้ก็มีแค่นี้แหละครับ พบกันใหม่ตอนหน้า

สวัสดีครับ